Na świecie sklasyfikowanych jest ok. 60 gatunków sikor, z czego 6 (7) można spotkać w Polsce. Sześć z nich zaliczanych jest u nas do ptaków lęgowych, a jeden – sikorka lazurowa – do tzw. grupy zalatujących. Jej obecność odnotowuje się jednak bardzo sporadycznie i tylko w niektóre lata, jako gość zimowy.
Sikory to ptaki niewielkie, wielkości wróbli. W porównaniu do większości ptaków latają dość słabo, dlatego chętnie bytują na terenach zadrzewionych i zakrzewionych. Są bardzo ruchliwe, mają krótki, stożkowaty dziób. Są też dość żarłoczne, a w poszukiwaniu pożywienia zaglądają niemal w każdą szczelinę kory pni i gałęzi drzew.
Gnieżdżą się zwykle w dziuplach o niewielkich otworach wlotowych. Sikora uboga i czubatka może wykuć ją sobie same w zmurszałych pniach i konarach drzew. W ogrodach i parkach można niekiedy spotkać gniazda sikor także w innych osłoniętych i ukrytych miejscach. Ich jaja są białe z drobnym czerwono-fioletowym nakropieniem.
Obserwując bezlistne zimą zadrzewienia w parkach i ogrodach łatwo jest zaobserwować ruchliwe i dość głośne sikorki. Warto więc także umieć rozpoznać tych pożytecznych gości. Poniżej prezentujemy ich podstawowe cechy rozpoznawcze. Pominiemy jednak w tym zestawieniu gatunek u nas wyjątkowo rzadki, chociaż o wdzięcznej nazwie – sikorkę lazurową.
To największa z krajowych sikor, wielkości dorosłego wróbla domowego. jej wierzch głowy, podgardle, pas na piersi i podbrzuszu (tzw. krawat) są czarne, z granatowym połyskiem. Policzki ma białe, grzbiet i ramiona oliwkowe, dolną część grzbietu i tył podbrzusza niebiesko-szare, a pozostałe partie piersi i brzucha są żółte. Na skrzydle widoczna jest też żółtawa pręga na sino-szarych piórach.

Jest nieco mniejsza od bogatki i w tej rodzinie zalicza się ją do najbardziej napastliwych gatunków. To też najładniej upierzona z naszych sikor. Wierzch głowy (tzw. beret) ma jasnoniebieski i jest biało obramowany. Czoło, brew i policzki są białe, gardziel czarna, a na karku widać jasną plamę. Większość piór tułowia ma kolor niebieskawo-oliwkowy. Spód ciała jest żółty, z czarną, środkową smugą na podbrzuszu.

Jest nieco mniejsza od wróbla i, jak głosi jej nazwa, najskromniej ubarwiona wśród naszych sikor. Wierzch ciała, skrzydła i ogon są szaro-brązowe. Głowa aż poniżej linii oka czarna, z ciągnącą się na grzbiet ciemną smugą. Na szarej gardzieli ma małą, czarną plamkę. Policzki są białe, a szyja szara. Wśród sikor jest gatunkiem najbardziej roślinożernym.

Jest tylko nieco mniejsza od wróbla. Łatwa do rozpoznania, zwłaszcza po charakterystycznym, sterczącym czarnym, piórowym czubku na głowie, które mają delikatne białe obramowanie. Głowa i boki szyi ma białe, podgardle z poprzeczną poprzeczką i półkolistą smugą na policzku są czarne. Wierzch ciała i ogon brunatno-szary, a skrzydła szaro-brązowe, od spodu brudnobiałe. W przeciwieństwie do sikorki ubogiej, jest głównie owadożerna.

Upierzenie podobne do sikorki ubogiej. Jej czarne pióra na głowie mają jednak większy zasięg – przechodzą aż na kark, podgardle i nie mają połysku. Policzki ma białe, a boki brzucha szaro-żółte.

Jest najmniejsza z naszych sikor i bardzo ruchliwa. Wierzch głowy, szyja i kark jest czarny, a policzki, bok szyi, plama na karku i piersi – białe (u młodych osobników pierś żółta). Reszta wierzchu ciała jest popielata, spód brudnobiały, a lotki i ogon szare. Na skrzydłach ma dwie jaśniejsze przepaski. Sosnówka preferuje zadrzewienia iglaste. Ciekawym jej upodobaniem jest ukrywanie w różnych miejscach nadmiaru pożywienia – niezjedzonych nasion z szyszek sosnowych i świerkowych.
