Krzewy ozdobne to bardzo obszerna gatunkowo grupa roślin, obejmująca też wiele ich odmian i typów. Nie ma więc możliwości opisania zaleceń dotyczących np. wiosennego nawożenia jednym, uniwersalnym tekstem.
Poniższy materiał obejmuje więc podstawowe jego zasady oraz zalecenia dla popularnych i losowo wybranych kilku gatunków. Są to:
Trzeba nadmienić, że efektownie kwitnące krzewy w sezonie wegetacyjnym to nie tylko zasługa nawożenia. Konieczne są również wiosenne cięcia pielęgnacyjne i prześwietlające oraz systematyczna ochrona.
Derenie to rośliny o umiarkowanych potrzebach nawozowych oraz wymagających gleb o odczynie zbliżonym do obojętnego. Należy je więc nawozić niższymi dawkami oraz produktami o pH powyżej 6.
Spośród nawozów organicznych może to być:
Produkty te na przełomie marca i kwietnia rozkłada się wokół krzewów i lekko miesza z wilgotną glebą, co usprawnia i przyspiesza ich działanie.
Z nawozów mineralnych, do wiosennego nawożenia derenia, poleca się produkty wieloskładnikowe, o przedłużonym działaniu, w tym o wyższej zawartości P i K, sprzyjające intensywnemu kwitnieniu.
Unikać należy natomiast nawozów o wysokiej zawartości i szybko działającego azotu, który stymuluje rozwój wegetatywny roślin, ograniczając ich kwitnienie.
Hortensja to roślina preferująca z kolei podłoża kwaśne, o pH w przedziale 4,5–5,5. Cecha ta wskazuje na konieczność stosowania tzw. nawozów zakwaszających. Z puli nawozów mineralnych najbardziej zakwaszającym są siarczan amonu i siarczan glinu, a w mniejszym stopniu saletra amonowa, saletrzak, fosforan amonu, czy superfosfat.
Do wiosennego nawożenia hortensji można też zastosować granulowane wieloskładnikowe polifoski, które posypuje się pod krzewami. Dla tego gatunku można też użyć nawozy mieszane o podwyższonej zawartości N, szybko działające (najlepiej forma saletrzana), tóre stymulują wiosenny rozwój wegetatywny, nie redukując znacząco kwitnienia.
Zabiegi te stosuje się możliwie szybko, gdy ziemia trwale rozmarznie, co na przeważającym obszarze kraju następuje zwykle pod koniec marca lub na początku kwietnia.
Jaśminowiec to gatunek preferujący stanowiska o uregulowanym odczynie, od lekko kwaśnego do zasadowego. Ma też umiarkowane potrzeby nawozowe na podstawowe makroskładniki.
Nawozy te powinny mieć możliwie wyrównaną zawartość N, P i K. Nie zaleca się natomiast stosować produktów zawierających dużo azotu, dzięki czemu unika się nadmiernego rozwoju liści, ograniczającego fazę generatywną – rozwój pąków kwiatowych.
Wiosenne nawożenie jaśminowca trzeba przeprowadzić wczesną wiosną, tj. od połowy marca do drugiej dekady kwietnia. Zalecane nawozy mineralne to wieloskładnikowe, wolniej działające NPK, które po rozsypaniu pod krzakiem trzeba lekko wymieszać z glebą.
Z grupy nawozów organicznych zaleca się kompost i przefermentowany obornik. Do wiosennego nawożenia jaśminowca nadają się także płynne nawozy wieloskładnikowe oraz zawierające roślinne biostymulatory.
Różanecznik to kolejny, klasyczny gatunek wymagający gleb kwaśnych do bardzo kwaśnych, o pH 3,5–5,5. Mimo tej cechy i dość płytkiego systemu korzeniowego roślina dobrze przyswaja składniki pokarmowe. Przy wyższym odczynie proces ten jest ograniczony i wymaga nawozów typu zakwaszającego (patrz uwagi o nawożeniu hortensji).
Z puli nawozów organicznych do wiosennego nawożenie różanecznika poleca się:
Stosowanie tych produktów wiosną oraz nawozów mineralnych o podwyższonej zawartości N, np. w formie siarczanu amonu, a bez Ca, polega także na podsypywaniu krzewów.
Poza makroskładnikami różanecznik powinien też otrzymać mikroelementy, zwłaszcza bor i żelazo. Zaaplikowany nawóz tego typu należy wymieszać z glebą i umiarkowanie podlać rośliny (unikając wody twardej, zawierającej dużo jonów Ca++, można natomiast wykorzystać deszczówkę), aby składniki pokarmowe szybciej dotarły do korzeni.
Prace te zaleca się wykonać od połowy marca, do początku maja, zależnie od postępu wiosny w poszczególnych rejonach kraju.
