Wiosenny spektakl roślin cebulowych otwierają mało spektakularne kwiaty, jednak długo wyczekiwane. Oczywiście mowa o przebiśniegu pospolitym, nazywanym także – śnieżyczka przebiśnieg (Galanthus nivalis).
Zgodnie z nazwą może ukazać się pośród topniejącego śniegu w lutym, a także marcu. Ma wysokość około 15 cm i białe kwiaty, wydawać by się mogło, że skromnie patrzące ku dołowi.
Rzeczywiście po ich odchyleniu i zajrzeniu do wnętrza, można zachwycić się przepychem, jednak przede wszystkim pełnych kwiatów.
Takie, bowiem, też dość często występują w ogrodach. Jednak u większości odmian jest sześć listków okwiatu. Trzy z nich w zewnętrznym okółku są dłuższe o trzech wewnętrznych, na których występuje podkówkowata, zielona plama.
W lutym i marcu można rozpocząć poszukiwania śnieżycy wiosennej (Leucojum vernum). Roślina osiąga wysokość około 20 cm, a jej białe, także zwisające kwiaty łatwo odróżnić od kwiatów przebiśniega.
Mają wszystkie listki okwiatu jednakowej wysokości i na zakończeniu każdego jest seledynowa plama.
O tym marzą pszczoły: pyłek z wiosennych kwiatów roślin cebulowych
Rannik zimowy (Eranthis hyemalis) o wysokości do 15 cm, jest mniej popularny niż poprzednie rośliny, jednak kwitnienie rozpoczyna o kilka dni wcześniej.
Najpierw widoczny jest w postaci żółtych kuleczek, które są pąkami kwiatów, otwierającymi się w słoneczny dzień. Po kwiatem jest niewielka, zielona kryza, gdyż liście rozwijają się dopiero pod koniec kwitnienia.
Chyba najbardziej znanym zwiastunem wiosny jest krokus. Jego pucharowate kwiaty odmian należących do gatunku krokus wiosenny (Crocus vernus) są białe i fioletowe. Rozwijają się w marcu, jednak już pod koniec lutego można spotkać kwitnące też na biało oraz na żółto kwiaty krokusa złotego (Crocus chrysanthus).
Wszystkie wymienione rośliny mają dość krótki okres wegetacji, trwający zazwyczaj do czerwca. Pojawiają się w następnym sezonie, gdyż w organach podziemnych gromadzą składniki zapasowe na okres spoczynku.
Organy spichrzowe:
Tuż po kwitnieniu nie można ścinać liści, gdyż przyczyniają się one do obfitego kwitnienia w kolejnym roku.
Dla tych roślin szczególnie ważne jest zapewnienie optymalnych warunków wzrostu, który trwa tak krótko.
Rośliny te doskonale będą czuły się na rabatach, pośród innych bylin. Warto wówczas pomyśleć, aby sąsiadujące rośliny dawały osłonięcie miejsc po zasychającej części nadziemnej od czerwca.
Dobrym pomysłem na komponowanie jest połączenie np. z funkią (Hosta), czy tawułką (Astilbe).
Stanowisko nasłonecznione potrzebne będzie dla krokusów, które także dobrze będą rosnąć w miejscu lekko ocienionym.
Pozostałe rośliny wymagają jednak raczej rozproszonego światła, więc lepsza dla nich będzie rabata półcienista.
Przebiśnieg, śnieżyca i rannik lubią towarzystwo drzew i krzewów, szczególnie liściastych, które nie będą na początku wiosny dawać silnego ocienienia.
Dość często proponuje się sadzić przebiśniegi i krokusy wśród połaci trawnika. Należy jednak pamiętać, że wówczas należy maksymalnie opóźnić koszenie trawy, aby jednocześnie nieścięte liście roślin cebulowych mogły prowadzić fotosyntezę i zaopatrywać części podziemne w składniki zapasowe.
Gleba do uprawy tych roślin powinna być próchniczna, przepuszczalna i dostatecznie wilgotna. Oznacza to, że przy braku wody będą słabo rosnąć i kwitnąć.
Cebule i bulwy sadzi się jesienią, zazwyczaj w październiku, na głębokość odpowiadającą trzykrotnej ich wysokości. Należy zachować odległość około 10-12 cm.
Cebule przebiśniega i śnieżycy oraz bulwy krokusów najlepiej jest zakupić. Asortyment jest dość bogaty w sklepach ogrodniczych.
Nie wolno ich natomiast pozyskiwać ze stanowisk naturalnych. Przebiśnieg i śnieżyca rosną bowiem dziko w niektórych lasach, szczególnie na południu Polski. Na halach tatrzańskich króluje krokus spiski (Crocus scepusiensis).
Lider Biznesu Ogród. Nowa odsłona zacnego tytułu ogrodniczego
