Przed sadzeniem żurawki należy skorzystać z wielobarwnej palety barw i kształtu liści tych ozdobnych bylin. Korzystając z tej bogatej oferty można bowiem skomponować w ogrodzie indywidualny i wyjątkowo efektowny żywy dywan. Zwykle w drugim sezonie po wysadzeniu rośliny osiągają swoją standardową wielkość i prezentują oczekiwany efekt wizualny.
Chociaż to rośliny o niewielkich wymaganiach uprawowych, komponując wielobarwną rabatę czy skalniak trzeba uwzględnić potrzeby stanowiskowe poszczególnych odmian. Dotyczy to zwłaszcza stopnia nasłonecznienia/zacienienia.
Jaśniejsze, żółto-seledynowe liście bezwzględnie potrzebują miejsca z tzw. półcieniem, np. pod koronami drzew lub osłoniętego w dużej części dnia wysokimi krzewami. Z kolei odmiany o ciemnym ubarwieniu liści należy posadzić na stanowiskach dostatecznie nasłonecznionych. Uniwersalne pod tym względem są natomiast odmiany o liściach skórzastych, nieco grubszych, barwy bursztynowej.
Sadząc żurawkę w ogrodzie należy unikać stanowisk gliniastych, o dużej skłonności do zatrzymywania wody opadowej lub z nadmiernego podlewania. To jeden z kardynalnych wymogów, gdyż roślina nie toleruje deficytu powietrza w strefie korzeniowej. W tych warunkach szybko rozwijają się odglebowe choroby grzybowe, które powodują zamieranie korzeni, a ostatecznie całej rośliny.
Należy mieć też na uwadze, że żurawka wykształca dość płytki system korzeniowy. Groźne są więc dla niej także okresowe susze, które prowadzą do zasychania i przebarwiania liści. Aby uniknąć tego zagrożenia, rośliny w tym czasie powinny być systematycznie podlewane umiarkowaną dawką wody.
Żurawki zaleca sadzić się do ziemi lekkiej, przepuszczalnej i próchnicznej, o odczynie lekko kwaśnym do obojętnego, tj. pH 5,5–6,5. Rośliny należy natomiast podlewać pod korzeń, unikając moczenia całych roślin. Nawożąc rabaty powinno się unikać produktów o dużej zawartości azotu, zwłaszcza szybko przyswajalnej formy saletrzanej.
Zabieg ten zaleca się wykonać wiosną, stosując podłoża kompostowe, z dużą zawartością biohumusu lub dedykowane, mineralne produkty granulowane. Uwalniające się z nich systematycznie i w niewielkich dawkach składniki pokarmowe, w tym mikroelementy, wystarczająco zasilają rośliny w sezonie wegetacyjnym i chronią je przed przenawożeniem.
Większość odmian oferowanych na naszym rynku charakteryzuje się dobrą zimotrwałością. Niebezpieczne w tym okresie mogą jednak okazać się suche, mroźne wiatry oraz wczesnowiosenne wahania temperatury. Ponieważ żurawka to roślina niskiego piętra, dotyczy to zwłaszcza przygruntowych zmian w przedziale ± 10°C.
Aby zabezpieczyć rośliny przed tymi zagrożeniami należy późną jesienią obsypać ich części przyziemne warstwą podłoża, mulczującej kory czy mniej rozłożonego torfu. Można też do tego celu użyć grubszej agrowłókniny lub osłonić rośliny zimowymi matami organicznymi.
Generalnie żurawki uchodzą za rośliny dość odporne na patogeny, jednak w niesprzyjających warunkach mogą zostać zainfekowane przez sprawców mączniaka prawdziwego, szarej pleśni, czy plamistości liści. Do ich zwalczania poleca się zastosować fungicydy, których substancje czynne to:
Przydatne w walce z tymi patogenami są również środki pomocnicze, tj. nawozy granulowane lub płynne poprawiające żyzność stanowiska i kondycję fizjologiczną roślin, szczepionki mikoryzowe z pasożytniczymi grzybami, czy biopreparaty fungicydowi.
Wśród zagrożeń ze strony królestwa zwierząt, żurawka może być atakowana przez ślimaki, mszyce, a zwłaszcza opuchlaki. Te pierwsze najprościej jest zebrać z rabat. Nieliczne szkodniki także można wyeliminować w ten sposób. Jednak przy ich większym zagrożeniu można wykonać opryskiwanie insektycydami. Do walki z tymi szkodnikami można wykorzystać insektycydy, których s.cz., to:
* lambda-cyhalotryna
* acetamipryd
* deltametryna.
