Zakładając ogród zwykle długo trzeba czekać aby uzyskać efekt wypełnienia przestrzeni. W przypadku traw jest to możliwe.
Można z nich tworzyć żywopłoty, osłony, sadzić w grupach, na rabatach a nawet w pojemnikach. Stanowią ozdobę także zimą, mimo że część nadziemna jest zasuszona.
Większość wysokich gatunków należy do tzw. traw ciepłolubnych, co oznacza, że dopiero późną wiosną rozpoczynają wegetację. Rosną intensywnie w temperaturze 24-32 st. C.
Z reguły dobrze zimują, nieliczne wymagają zabezpieczenia na zimę. Niewątpliwie najpopularniejsze w tej grupie traw są miskanty. Warto poznać ich cechy, aby nie popełnić błędu przy wyborze gatunku do ogrodu przydomowego. Szczególnie ważną kwestią jest sposób rozrastania się, co będzie warunkowało zastosowanie roślin.
O dużym zainteresowaniu tym gatunkiem może świadczyć fakt, że dostępnych jest mnóstwo jego odmian (Kolekcja Narodowa w Rykach liczy ponad 350).
Rośliny rosną w kępie osiągając wysokość od 70 do 350 cm, w zależności od odmiany. Okazałe wiechy pojawiają się latem i utrzymują do jesieni.
Miskant chiński stosowany jest głównie na rabatach, przy zbiornikach wodnych, jako soliter. Można też z roślin tworzyć żywopłoty, a kwiatostany wykorzystać do świeżych i suchych kompozycji.
Silniej rosnącym gatunkiem jest miskant olbrzymi (Miscanthus x giganteus), który może dorastać nawet do 500 cm wysokości. Miesięczne przyrosty mogą osiągnąć 100 cm. Tworzy grube, mocne kłącza ale nie rozrasta się w szybkim tempie.
Pędy tego gatunku drewnieją co jest rzadkością wśród traw. Cecha ta jest wykorzystywana w praktyce i roślina ta jest uprawiana do celów energetycznych. Kwitnie późno gdy jesień jest ciepła i długa we wrześniu-październiku, co nie zawsze się zdarza.
W ogrodzie może być sadzony w formie żywopłotu, żywej ściany osłaniającej mury czy wydzielającej wnętrza ogrodu lub jako soliter.
Do gatunków ekspansywnych, silnie się rozrastających się należy miskant cukrowy (Miscanthus sacchariflorus) dorastający do 250 cm wysokości.
Cechą charakterystyczną jest to, że dość szybko, pod koniec lata liście przebarwiają się na żółto i zasychają. Polecany jest do zadarniania powierzchni w dużych ogrodach, może być sadzony przy zbiornikach wodnych i założeniach. naturalistycznych.
Gigantem wśród traw jest miskant nadbrzeżny (Miscanthus lutarioparius), który może osiągnąć wysokość nawet 500-600 cm. Tworzy silne, przebarwiające się na purpurowo pędy i szerokie zielone liście.
W naszym klimacie nie dochodzi do kwitnienia. Polecany jest do dużych ogrodów. Rozprzestrzenianie się obu gatunków można ograniczyć poprzez wkopanie barier wysokości przynajmniej 70 cm.
W ogrodach przydomowych chętnie sadzone jest proso rózgowate (Panicum virgatum) o bardzo delikatnych, okazałych wiechach często zabarwionych na purpurowo, pojawiających się pod koniec sierpnia.
Zwarta kępa dorasta do około 200 cm wysokości. Dostępnych jest wiele odmian tego gatunku różniących się wysokością, barwą liści. Warto zwrócić uwagę na odmiany, które nie mają skłonności do pokładania się.
Jest to bowiem zjawisko niekorzystne zwłaszcza przy uprawie roślin na rabatach, gdyż może prowadzić do przykrycia sąsiadujących roślin.
W wielu ogrodach uprawiana jest kortaderia pampasowa (Cortaderia selloana) nazywana trawą pampasową. Dorasta do 350 cm wysokości tworząc zwartą kępę. Dostępne są także niskie odmiany osiągające wysokość około 100 cm. Ma łukowato wygięte szarozielone, ostre liście i okazałe kremowobiałe kwiatostany długości do 40 cm. Jest rośliną dwupienną co oznacza, że występują osobniki męskie i żeńskie.
Te drugie mają bardziej okazałe kwiatostany. Jest dość wymagającym gatunkiem. Przede wszystkim wymaga gleb zdrenowanych, gdyż nadmiar wilgoci wokół nasady pędów może doprowadzić do przemarzania roślin. Zimą gdy nadejdą silne mrozy rośliny należy związać i okryć agrowłókniną. Szczególnie wrażliwe są młode rośliny.
W ogrodzie sadzona jest na rabatach, jako soliter, w grupach a kwiatostany wykorzystuje się do kompozycji florystycznych. Wczesną wiosną część nadziemna traw wymaga ścięcia na wysokości około 20 cm od powierzchni gruntu. Gdy temperatura gleby wzrasta rozpoczynają cykl wegetacyjny od nowa kończąc go osiągając imponujące rozmiary.
